Καλλιτεχνικο Οραμα

Φεστιβάλ Μήλου 2019

Η Τέχνη ήταν ανέκαθεν ένας ουσιαστικός τρόπος Ένωσης με τους άλλους, ένας Κοινός Τόπος, μια Παρηγοριά. Η Σκηνή είναι μια πλατφόρμα συνάντησης του Ονειρικού με το Πραγματικό. Εκεί θεατές και ερμηνευτές γίνονται, με έναν τρόπο, αυτό που θα ήθελαν να είναι, για να λυτρωθούν από την καθημερινότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι τα θέατρα στην αρχαιότητα ήταν τόποι θεραπείας.

Στο Αρχαίο Θέατρο Μήλου, ο θεατής δεν μπορεί να δει τίποτα επάνω στη σκηνή που να μην έχει φόντο το νερό, τη θάλασσα, το πέρασμα στον κόλπο του Αδάμαντα. Αυτή είναι και η μόνη φυσική Είσοδος και Έξοδος του νησιού.

Λίγα μέτρα πριν την είσοδο του Θεάτρου, η Μήλος βρήκε – και έχασε – την πολίτιμή της. Η Αφροδίτη την αποχαιρέτησε πλέωντας σε αυτά τα νερά, περνώντας από αυτή την Έξοδο, αφήνοντας το τελευταίο της βλέμμα στο Θέατρο.

Πώς αφήνουμε κάτι αγαπημένο; Πώς αποδεχόμαστε την απώλειά του; Πώς βρίσκουμε το θάρρος να συνεχίσουμε χωρίς αυτό; Με ποιον τρόπο διαχειριζόμαστε ό, τι απόμεινε από μια ηχηρή απουσία; Πώς δίνουμε αξία σε ό, τι την θυμίζει, μέχρι να έρθει ο καιρός της επιστροφής του;

Ενώ το Αρχαίο Θέατρο είναι ένα μνημείο ανάλογης αίγλης με το γλυπτό της Αφροδίτης της Μήλου, υπάρχει η τάση να θεωρηθεί η παρουσία του «αυτονόητη», μόνο και μόνο επειδή είναι εδώ, ενώ εκείνη λείπει. Ίσως επειδή το Θέατρο είναι κτίσμα, ενώ η μορφή της Αφροδίτης ανθρώπινη. Ακριβώς όπως στην παραβολή του ασώτου, οπού ο γονιός μοιραία έχει αδυναμία στο χαμένο του παιδί…

Ωστόσο το Αρχαίο Θέατρο της Μήλου είναι και πάλι εδώ, αναστυλωμένο, και μπορεί να επιτελέσει τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε: Να υποδέχεται παραστάσεις υψηλής αισθητικής. Να γίνει ο πυρήνας μιας πολιτιστικής ανάπτυξης σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο, μαζί με το «Μουσείο Αφροδίτης» στην Πλάκα που εγκαινιάστηκε τον Μάη. Για να αποδείξουμε στην πράξη ότι το Θέατρο δεν είναι απλά ένα μνημείο, μια ανασκαφή, μια βόλτα για τους περαστικούς ταξιδιώτες του καλοκαιριού, κομμάτι μιας ξενάγησης.

Οφείλουμε να του ξαναδώσουμε τη Ζωή που του αρμόζει. Να αναβιώσει, μέσω της Τέχνης, ο πραγματικός του χαρακτήρας. Να ξαναγίνει τόπος συνάντησης και ανταλλαγής, λύτρωσης και ονείρου, αλλά και βήμα για όσους θέλουν να δημιουργήσουν και να προσφέρουν. Μήτρα του Καινούργιου που ωστόσο παίρνει δύναμη από το Παλιό. Ένας τόπος άξιος  – και έτοιμος – να υποδεχτεί στις παρυφές του και πάλι, μια μέρα, τη χαμένη του Μούσα.

Επίσης αυτή τη χρονιά είμαστε πανευτυχείς που το Φεστιβάλ θα συμπεριλάβει στους χώρους διεξαγωγής του και τον άριστα εξοπλισμένο προαύλιο συναυλιακό χώρο του Συνεδριακού Κέντρου Μήλου «Γεώργιος Ηλιόπουλος», ώστε η κάθε παράσταση να φιλοξενηθεί στον χώρο που της αρμόζει καλύτερα.

Φιλιώ Λούβαρη